En Galicia, a diferenza doutros territorios da Península Ibérica, nos que históricamente existiron grandes espazos vacíos entre núcleos de población, onde non foi posible asentarse, a vida abriuse camiño e con ela a cultura social vinculada á paisaxe. O clima suave, a terra xeralmente fértil, e a presenza permanente e abundante de recursos naturais como a auga, xeraron modos de subsistencia que permitiron habitar prácticamente cada un dos seus recunchos. Esta dispersión territorial xerou algo moi importante, a organización destas poboacións de maneira colectiva nas características “parroquias” galegas.

Un modo de vida asociado ao traballo no campo e no mar foi unha constante en Galicia ata finais da década de 1960 na que a mayoría de a población vivía de maneira permanente en territorio rural. Pero a partir dos anos 70 iníciase o fenómeno de concentración urbana que marca por primeira vez, e de maneira definitiva, o cambio de tendencia, dando comezo ao éxodo rural. Nos últimos anos o saldo poboacional galego mantívose estable en canto á súa cantidade, pero esta “atracción” urbana fai que a población se estea desprazando de maneira permanente desde os pobos ata as capitais de provincia e desde o territorio de interior cara ás zonas costeiras.

Galicia foi históricamente una rexión emigrante. Este proxecto indaga tanto nas migracións transoceánicas dos primeiros anos de o século XX, como nas migracións interiores, nas que os galegos residentes en territorio rural buscaban complementar os seus recursos económicos, traballando en actividades que nutrían aos núcleos urbanos doutros oficios. Isto sucedía debido á difícil situación de subsistencia nestas rexións o que supuxo un proceso de abandono permanente do territorio rural en favor das zonas urbanas, afectando de maneira grave e preocupante aos territorios situados no interior, que é onde se conserva aún intacto o modo de vida campesiño.

Os estudos académicos de Vicente Fraga (Pontevedera, 1978) están orixinalmente relacionados co mundo da arquitectura e a enxeñería, pero é na fotografía onde atopou o lugar ao que sempre quere regresar e ao que tenta darlle maior prioridade na súa vida. A súa formación fotográfica constrúese de maneira autónoma mediante a exploración e investigación constante e a asistencia selectiva a talleres ou realizando formacións complementarias sobre aquelas áreas que espertan un maior interese ou supoñen un reto para el. A súa mirada está próxima á fotografía documental e traballa naqueles temas cos que se identifica ou que lle preocupan. Goza especialmente do proceso de investigación ou documentación, porque máis aló dun fin artístico para el é importante que exista un proceso de crecemento persoal ao abordar cada proxecto.