«Digo ‘lugar’ e estou mentindo, porque este sitio non existe. Este limbo ubícase nunha nota ao marxe que pasa desapercibida na lectura. Non existe nos mapas porque se reflicte nos corpos: é a terceira beira dun regato artificial, no medio do medio. Tampouco hai ubicación temporal: quedamos suspendidas nun retorno eterno, na busca perenne dun oco na vida. Unha ollada ou un reflexo dilátanse na imaxe, coma se estiveran agardando pacientemente a que alguén veña e as mire, a que alguén as vexa». — Sabela Eiriz.

Un lugar desprazado coma o meu corpo explora a contorna dende a mirada dubidosa do (des)encontro na periferia dunha cidade, dunha casa, dunha identidade, para negociar entre o que se quere e o que se pode (ou entre o que se aspira e o que se espera). O entorno rural da casa desaparece, comido pouco a pouco por un polígono circundante que se converte en punto de encontro para rehabitar un corpo que non sabe ben como regresar, como reconstruír un fogar alterado polo tempo, polo humano e pola máquina. Hai un peso sobre todas as cousas que as arrastra, e un cuestionamento continuo sobre o que se está a facer.

A cámara irrompe na escena como un intento de recuperar un lugar estancado na memoria, situándose en primeira persoa para observar e comprender os cambios acaecidos nun lugar antes coñecido. Neste corpo de traballo, a imaxe funciona como un estado de ánimo, reflectido no lugar e proxectado nos encontros. A fotografía é unha especie de testemuña do ollo sensible, desmarcándose de códigos estancos para tratar de atopar un camiño expresivo e poético, rigurosamente ambivalente. O tratamento da cor e o uso da luz, con ese carácter taciturno, intentan trasladar a atemporalidade dun espazo anómino e solitario e situalo nunha posición que permita contemplalo, analizalo e, sobre todo, sentilo. O rexistro intuitivo atópase posteriormente co xogo da combinatoria para reverberar os cambios: fala da alteración sensible dun territorio, pero tamén da resistencia dos seus corpos a non abandoar por completo a tenrura. A habitar, pese a todo, de algunha maneira.