«Recordo o cariñosas que eran comigo, especialmente A Tere, que sempre me colmaba de agasallos e carantoñas. Anos máis tarde, consciente do que pasaba naquel barrio, quixen volver vela, manter unha conversación de adulto e agradecerlle eses recordos marabillosos e indelebles da miña infancia, pero non foi posible, porque morrera dous anos antes. Esa ausencia roldou pola miña cabeza moito tempo, algo no meu interior impulsábame a contar dalgunha maneira esa historia e aos poucos fun desenvolvendo a idea de acometer un traballo sobre a prostitución, sin intentar orientar nin posicionar a opinión do espectador».