A homosexualidade feminina permaneceu oculta para o imaxinario visual, cunha escasísima representación fóra do negocio da estimulación pornográfica, feito a medida das expectativas dos homes heterosexuais e das súas pantasmas de cousificación do corpo da muller e a xenitalización das relacións sexuais.

A voz das lesbianas acerca da súa intimidade, dos seus corpos, da maneira na que aman ou gozan do sexo parece non atopar outro lugar que a vergoña, algo sorpresivo nunha sociedade disparatadamente exhibicionista.

(…)

Tal vez xa sexa hora de acometer un cambio, de expoñer abertamente á sociedade “do coñecemento” á visión do (de tantas maneiras) excluído… E de expoñerse.

Texto: Pep Páramos