Categoría: Proxeccións 2021

“Máis vale onza de trato ca libra de traballo”. Así fala o meu avó do que foi o seu oficio. Tamén meu pai foi tratante. Son dúas xeracións que compartiron vinte anos de viaxes, de compras e vendas e, dende logo, ética e estética.

Os meus recordos de nenez están adubados de elementos do trato: as cachabas vernizadas, o camión Man fabricado na Alemaña Federal quecendo durante minutos e a xente que ía enchendo a cociña os mércores pola noite agardando a chegada das vacas. Cando meu avó se xubilou, fará vinte anos, meu pai seguiu co trato e co Man, más dentro xa só viñan xatos e non había xente agardando na cociña. Un día deixou el tamén o trato, polo visto as viaxes a Santiago, Silleda ou Torrelavega xa non pagaban a pensa, por pouco que consumise o Man…

Rubén Gasalla

“Sentimentos enfrontados ao regresar a un barrio do que, en canto puiden, marcheime.

Ás veces as cousas van a peor ou quedan igual. Un barrio tranquilo, un lugar onde nada parecía ter lugar.

Agora, moitos anos despois, tento velo con outros ollos tendo aqueles, recordos de rapaz.

É como moitos dos meus traballos, algo aberto.

Como a película, «En Construción».

Aquí sigo, vendo barcos e trens.

Imaxinando posibles viaxes.

De momento”.

Isra Cubillo

Origen o cuando la marea baja é unha acumulación de momentos que a autora viviu preto da súa familia e persoas queridas ao longo de aproximadamente dous anos, reunidos e conectados como parte dun impulso maior de mirar cara a dentro de si mesma. A relación entre estas vivencias, algunhas moi diferentes e illadas entre elas, flúe no plano do subxectivo.

Entre as devanditas vivencias está a viaxe-reencontro coa súa irmá Sara en Toronto, que foi viaxe e catarse persoal á vez. Tamén están as paisaxes de marea baixa que se repiten no seu imaxinario ao longo dos anos. Outros momentos son cos seus pais, experiencias de xogo sinxelas, como rexistrar o que fan cun prego de papel ou o que crean a partir de elementos elixidos por eles, como o pan e a terra. Entrar xuntos no xogo e re-coñecerse desde outros lugares. Quizais a imaxe final é en parte escusa para a vivencia compartida.

Ánima é un diálogo entre a tradición da matanza do porco e o seu paralelismo coa crenza mitolóxica da “compaña”, un encontro entre a  superstición e o costumismo galego para imaxinar unha nova relación entre o folclore e un humanismo non antropocéntrico.

Ánima móvese da noite ao día, do silencio ao berro, do máxico ao real, do invisible ao visible, do ‘executor’ ao ‘executado’. Un camiño en descenso onde a tradición e as crenzas atopan os instintos máis primitivos da condición humana. Do branco e negro á cor, esta viaxe pretende non deixar indiferente a ningún espectador.

Manuel, 73 anos, vive en Castrofeito, unha aldea de O Pino.

É meu pai.

Fotografío a naturalidade do xesto cotián, cada mínima variación.

A súa rutina diaria consiste en percorrer quilómetros ata perder o rumbo. Unha vez se acha perdido, comeza a procura do camino de volta á casa.

Laure Mojo

Neste traballo fotográfico o autor fai unha interpretación dos rituais, onde non hai rostros nin retratos. Polo tanto, non hai protagonista nas imaxes, desnaturalizando as persoas que aparecen, de tal xeito, que o ritual transcende máis alá do humano e entra no terreo máxico, onde pedra, auga e lume vencéllannos a esa natureza primitiva onde o ser humano actual tamén é desnaturalizado.

O ritual vencéllanos ao pasado, á natureza: á orixe.

O traballo realizouse integramente en Galicia, xunto cun traballo paralelo de investigación antropolóxica e co rigor documental de fotografar os rituais o día do ano en que se celebran, captando situacións reais non plantexadas e pechando así o círculo: ritual-espazo-tempo.