Categoría: Programa expositivo 2023

Con esta obra o artista de orixe vasca continúa explorando a súa identidade e sitúase dentro da paisaxe, para habitala e poder comprendela. O corpo enteiro forma parte da terra, e así, recompila un novo rexistro de imaxes, inmerso no máis grande dos silencios e a maior das contemplacións.

En ocasións, a fronteira entre o interior do artista e o exterior vólvese borrosa mesturándose na imaxe dúas realidades que eclosionan e á vez converxen. A experiencia estética da terra –lur en eúscaro– abórdase aquí desde unha dobre perspectiva. Por unha banda, desde o punto de vista do matricial, da terra como natureza-nai –como matria– e por outro, desde a súa acepción máis matérica. Ambas perspectivas encerran o enigma da orixe como un dos seus cuestionamientos principais. A xénese do universo e do ser humano así como a orixe da creación artística son representadas no traballo do artista por medio dunha estética que, en si mesma, encerra unha concepción similar. As imaxes configúranse de formas infinitas cuxa forza e pluralidade transmiten a potencia do germinal, manifestando a natureza explosiva do fértil.

En AMA LUR apréciase a capacidade do autor para silenciarse: a natureza favorece unha escoita atenta que, á súa vez, permite a aparición. E esa aparición non é outra que a da natureza mesma e a súa linguaxe, articulado en relación aos seus elementos. As súas imaxes manifestan o orgánico e dinámico, xa sexa na explosión da ondada, na atención á pegada ou o suco.

O artista vai máis aló ao combinar as imaxes filmadas de pinturas únicas realizadas fai miles de anos con imaxes gráficas, abstractas e crúas creadas mediante impresión risográfica. Así dá forma a cuestións relacionadas coa imaxe, a súa orixe e a súa produción no contexto contemporáneo.

Jon Cazenave (San Sebastián, 1978) é economista e artista visual. Autor austero, silente e sintético, utiliza un proceso baseado na procura do coñecemento a través do cuestionamiento introspectivo, cuxa finalidade última é unha mellor comprensión do contexto que lle rodea.

Desde 2007 a 2019 traballou no proxecto chamado Galerna, que publicou en 2020 da man da icónica editorial *Éditions Xavier Barral e Dalpine.

O seu traballo exhibiuse en institucións públicas e privadas como Sala Canle de Isabel II (España), CaixaForum (España), Tabakalera (España), CentroCentro Palacio de Cibeles (España), CCCB (España), Fundación Museo Jorge Oteiza (España), Guangdong Museum of Art (China), Museum Belvédère (Holanda), Museo de Artes Visuais MUNTREF (Arxentina) e Fotomuseum Antwerp (Bélxica).

Unha viaxe a Marte é un proxecto de Mark Zlick. Unha viaxe imaxinaria a un territorio ignoto na compaña dunha tripulación de exploradores que, dalgún xeito, participan na expedición. Entre eles Simone Maestra, Marta Durigon, Cesar L Seoane, Sol Mariño e Amaya Roldán.

Partindo do territorio mostrado nas fotografías da parede, a exposición se completa cos viaxeiros voluntarios engadidos o mesmo día da presentación a través da toma dos seus retratos, cunha cámara de gran formato e película instantánea. É un proxecto vivo, performativo e colaborativo onde a autoría é colectiva e a forma final da mostra será conformada entre viaxeiros e tripulantes na xornada de apertura.

Este proxeco recupera un arquivo de fotografías aéreas tomadas pola empresa Crazzyfly ao longo do territorio galego nos anos 80, e conformado por negativos a cor de formato medio. Trátase principalmente de imaxes de vivendas e locais comerciais, pero tamén de paisaxes a gran escala e enclaves empresariais como polígonos ou portos. Imaxes realizadas nun contexto previo á aparición da fotografía dixital, e antes tamén do uso dos drones para facer tomas aéreas, momento no que a excepcionalidade dos voos sobre o territorio rural galego aínda convertía o feito de ser retratados dende o aire nun acontecemento social.

O equipo que realizaba as fotografías (para a súa posterior venda casa por casa), coñecía esta circunstacia, e por este motivo realizaba os voos nas horas do mediodía, evitando así ao máximo as sombras proxectadas e buscando ese momento do día na que os habitantes estaban no fogar, sendo frecuente atopar nas fotografías persoas que saían a mirar á cámara. Esta forma de negocio fíxose popular nestes anos en distintas partes do territorio español pero especialmente en Galicia, onde o apego á terra e a gran dispersión poaboacional, facía da comunidade galega o lugar ideal para a súa proliferación.

Esta colección de imaxes recompoñe, a través dunha perspectiva inusitada e distante, un retrato da paisaxe e paisanaxe do país e as súas transformacións acaecidas nos últimos 40 anos.

Ás aforas dunha cidade estranxeira é unha serie de fotografías que recollen escenas aleatorias da paisaxe urbana, principalmente da cidade da Coruña. Arquitecturas imprevistas producidas por accidentes, deterioros ou simplemente por certa luz ou reflexo, que tentan mostrar a beleza que xorde por casualidade no medio que nos rodea. Imaxes que retratan unha arquitectura, ás veces vilipendiada, que poderiamos atopar nos barrios de practicamente calquera cidade do mundo, e que para a autora conteñen unha beleza por descubrir.

María Meseguer (Madrid, 1966) estuda no International Center of Photography (ICP) de Nova York con profesores como Mary Ellen Mark e Nan Goldin. Xa en España realiza talleres con Eduardo Momeñe, Alberto García Alix, Alberto Schommer, Larry Towell ou Ferdinando Scianna entre outros. Fotógrafa con máis de trinta anos de experiencia traballou para a Residencia de Estudantes de Madrid, ARCO, Fundación Luis Seoane, MAC (Museo Gas Natural Fenosa), Fundación Paideia Galiza, Expocoruña, Concello da Coruña, Hospital Universitario da Coruña, Porto da Coruña, Centro Sociocultural ÁGORA, Museo Gaiás e a Mostra de Cinema Periférico (S8) desde o ano 2011.

O proxecto de streetviewcompostela nace influenciado, por unha banda, pola obra dixital de artistas coma Jon Rafman ou Michael Wolf, que cuestiona a autoría da propia obra ao reapropiarse de imaxes capturadas pola empresa Google e, pola outra, polo desexo da autora de explorar os espazos limítrofes das cidades galegas (tomando como referencia a súa capital), onde se encontran o ámbito urbán e rural. A selección para esta peza, unhas vinte fotografías, escollidas de entre máis de cen, pretende reflexar precisamente iso.

Sara Giunta, estudante de Historia da Arte na Universidade de Santiago de Compostela, é a persoa detrás da conta de Instagram @streetviewcompostela, na que ofrece imaxes da cidade capturadas pola empresa Google.

En Galicia, a diferenza doutros territorios da Península Ibérica, nos que históricamente existiron grandes espazos vacíos entre núcleos de población, onde non foi posible asentarse, a vida abriuse camiño e con ela a cultura social vinculada á paisaxe. O clima suave, a terra xeralmente fértil, e a presenza permanente e abundante de recursos naturais como a auga, xeraron modos de subsistencia que permitiron habitar prácticamente cada un dos seus recunchos. Esta dispersión territorial xerou algo moi importante, a organización destas poboacións de maneira colectiva nas características “parroquias” galegas.

Un modo de vida asociado ao traballo no campo e no mar foi unha constante en Galicia ata finais da década de 1960 na que a mayoría de a población vivía de maneira permanente en territorio rural. Pero a partir dos anos 70 iníciase o fenómeno de concentración urbana que marca por primeira vez, e de maneira definitiva, o cambio de tendencia, dando comezo ao éxodo rural. Nos últimos anos o saldo poboacional galego mantívose estable en canto á súa cantidade, pero esta “atracción” urbana fai que a población se estea desprazando de maneira permanente desde os pobos ata as capitais de provincia e desde o territorio de interior cara ás zonas costeiras.

Galicia foi históricamente una rexión emigrante. Este proxecto indaga tanto nas migracións transoceánicas dos primeiros anos de o século XX, como nas migracións interiores, nas que os galegos residentes en territorio rural buscaban complementar os seus recursos económicos, traballando en actividades que nutrían aos núcleos urbanos doutros oficios. Isto sucedía debido á difícil situación de subsistencia nestas rexións o que supuxo un proceso de abandono permanente do territorio rural en favor das zonas urbanas, afectando de maneira grave e preocupante aos territorios situados no interior, que é onde se conserva aún intacto o modo de vida campesiño.

Os estudos académicos de Vicente Fraga (Pontevedera, 1978) están orixinalmente relacionados co mundo da arquitectura e a enxeñería, pero é na fotografía onde atopou o lugar ao que sempre quere regresar e ao que tenta darlle maior prioridade na súa vida. A súa formación fotográfica constrúese de maneira autónoma mediante a exploración e investigación constante e a asistencia selectiva a talleres ou realizando formacións complementarias sobre aquelas áreas que espertan un maior interese ou supoñen un reto para el. A súa mirada está próxima á fotografía documental e traballa naqueles temas cos que se identifica ou que lle preocupan. Goza especialmente do proceso de investigación ou documentación, porque máis aló dun fin artístico para el é importante que exista un proceso de crecemento persoal ao abordar cada proxecto.

Mariña amosa un lugar atemporal onde permanece unha esencia primitiva, unha comarca que concibe o elemento mariño como un espazo sagrado. O obxectivo primordial do proxecto é crear un ensaio fotográfico que interprete o territorio e os seus lindes como un estado de ánimo. Cemiterios, fábricas en desuso e outras arquitecturas forman parte dunha paisaxe carente de persoas, convertendo os propios elementos en protagonistas da escena.

Hoodoolab é un proxecto fotográfico con sede en Barcelona formado por Kathleen Day (Edmonton, O Canadá) e Fran López Riopedre (Burela, Lugo). Dende a súa plataforma reivindican o analóxico como forma de expresión contemporánea fronte ao monopolio dixital.

Rita G. Rivera guíanos nun percorrido cotián cheo de frescura polo interior de Alacante. A súa mirada coñecedora e crítica retrata unha cidade entre o exceso e o abandono, o brillo e a decadencia. É a imaxe dun país en construción permanente, dun quero e non podo. Baleiros que non se enchen e turistas que desbordan paisaxes a medio facer. Oasis de felicidade prefabricada e redutos de silencio laboral. (Nerea Urbieto)

Rita G. Rivera (Ferrol, 1990) é fotógrafa e ilustradora. As súas principais preocupacións, nas que indagou desde a mocidade, son: a imposibilidade de manter eternamente certas paixóns ou sentimentos, a fugacidade do belo, ou a imposibilidade de recuperar o tempo perdido. Articula o seu discurso sempre desde o agarimo da experiencia, enfocándose naquelas emocións que envolven a vida cunha intensidade especial. O seu interese pola fotografía chegoulle na Universidade de Pontevedra onde trasladouse tras iniciar os seus estudos de Belas Artes e Mitoloxía Clásica en Salamanca. Con todo foi ao penetrarse na obra de Abbas Kiarostami e Jim Jarmusch cando comezou a desenvolver unha verdadeira inquietude no devandito campo. Máis adiante a Escola Blank Paper (Madrid) permitiulle entrar en contacto con autores que influíron fortemente na súa maneira de entender a imaxe, levándoa a explorar narrativas máis centradas na intención que na forma. Durante os últimos anos participou en numerosas exposicións, festivais e eventos de diversa índole relacionados coa fotografía e a arte contemporáneo.

TILL é a preposición de tempo «ata» ou «ata que» en inglés e, á súa vez, denomina un tipo de sedimento de orixe glaciar que aparece tras os movementos de arrastre. A serie fotográfica que presenta o dúo Lemos+Lehmann baixo este nome desenvólvese en paisaxes boreais e convida ao espectador a transitar un espazo que se desvanece, a contemplar unha pegada, un pouso.

TILL fálanos dun desxeo físico e emocional.

Pat Lemos (Galicia) e Lukas Lehmann (Alemaña) son artistas visuais licenciados en Belas Artes; creadores e membros do dúo artístico Lemos + Lehmann, que actualmente reside en Islandia. A súa práctica xira ao redor da natureza e a súa intrínseca relación visual e emocional coa existencia. Achegándose á súa contorna a través da práctica do camiñar, a deriva e a atenta observación, os artistas capturan e expoñen o espazo liminal entre a beleza, a fascinación, a impermanencia e a incerteza. Utilizando a fotografía analóxica como ferramenta principal e poñéndoa en diálogo co son, a escultura e a instalación, o dúo difumina as fronteiras disciplinarias co obxectivo de explorar novos campos de percepción, contemplación e emoción.

A mirada de Lemos + Lehmann é crúa pero recuberta de sutilezas, movéndose formalmente do figurativo á abstracción e conceptualmente do natural ao místico, e o sobrenatural. É no espazo expositivo onde o proceso creativo chega ao seu fin e a obra transfórmase, unha especie de rito de paso no que cada fase anterior cobra sentido. Ao convidar o público á contemplación e á presenza consciente, os artistas propoñen unha experiencia completa e sensorial, unha viaxe que, sostido no tempo, alberga algo profundamente espiritual. Algo que permanece.

Bird Song pon o foco nas irlandesas Illas Aran, concretamente en Inishmaan, a illa mediana e menos turística do arquipélago, con apenas 100 habitantes. A xeografía deste lugar, unha roca gris que aflora no mar, na que non hai árboeres nin case chan de terra, permite a Fran Rodríguez Casal reflexionar sobre a relación entre as persoas e o territorio, entre a historia destas illas e os seus habitantes ao longo dos séculos.

Fran Rodríguez Casal (Traspielas, Pontevedra, 1998) é artista visual e cineasta. Desenvolve proxectos persoais de longo percorrido no ámbito fotográfico dentro do documentalismo contemporáneo de autor, centrándose na idea de comunidade. Combina o seu traballo personal co traballo na producción cinematográfica, neste momento coa produtora audiovisual Miramemira. Nos últimos anos realizou traballos como colaborador para institucións como o Centro alego Galego de Arte Contemporánea (CGAC), o Museo do Pobo Galego, a Cidade da Cultura ou o Centro Dramático Galego (CDG), entre outros.