Categoría: Exposicións 2021

A través desta exposición, con formato de peza audiovisual, Marilene Ribeiro penetra nas luces e sombras da enerxía hidroeléctrica, dende a perspectiva dos habitantes de zonas afectadas por grandes obras civís. O traballo fala da vida desas familias das ribeiras que se viron afectadas polas represas construidas para a explotación enerxética en tres rexións diferentes de Brasil. Agua Muerte flúe así entre dous ríos, o do material e o do intanxible, para abordar un tema, o do aproveitamento dos caudais de auga con fins enerxéticos, que tan ben coñecemos tamén en Galicia. 

Agua Muerta é o proxecto gañador de Descubrimientos 2020, a revisión de porfolios que cada ano organiza PHotoESPAÑA. 

Florilegio. Exposición inAccesible é o proxecto de 15 alumnos do ‘Taller de Fotografía Inclusiva con Espíritu Profesional’ impulsado pola Fundación María José Jove. Os autores Aarón Rey, Adela Ordóñez, África Rivas, Alex Lugris, Antía del Río, Carla Padín, Diana Shevchenko, Diego Martínez, Gloria Cousillas, Hugo Otero, Jorge Baizán, Laura Regueiro, Luis Corraliza, Pablo Merelas e Sasha López queren homenaxear con este traballo a todos os profesionais anónimos (sanitarios, docentes, comerciantes…) que durante os últimos tempos mantiveron vivo o pulso da cidade. 

O resultado son 39 imaxes que se poden ver nunha peza audiovisual na Fundación Luis Seoane e nunha instalación na contorna da Praza de Lugo, con forma de pirámide de catro metros de altura, que pode contemplarse con dificultade, xa que inclúe certas ‘barreiras’ que son un exemplo das que experimentan na súa vida cotía as persoas con diversidade. 

O proxecto Florilegio desenvolveuse durante os meses de abril e xullo de 2021 baixo a coordinación de Nos Why Not. 

Retomando o fío da nosa actividade ‘Mire Usted’, desenvolvida coa complicidade da veciñanza da Cidade Vella na primeira e segunda edicións do Festival, as compañeiras Ángela F. Casal e Alba Barbadillo, responsables de A Parva, repartiron cámaras analóxicas entre as praceiras, persoal e clientela de San Agustín, para que captasen o seu día a día e compartisen a súa particular visión da vida e traballo no mercado. Ademais, involucraron tamén á fotoxornalista Vanessa Casteleiro, quen durante unha intensa xornada retratou aos participantes neste proceso experimental de creación colaborativa de imaxes.

Con esta actividade rematada en formato exposición, A Parva e FFoco pretenden por en relación á fotografía co barrio e ás fotógrafas e fotógrafos locais cos habitantes da cidade, revitalizando o seu tecido cultural, social e comercial.

Na década dos 50, Luis Seoane publica en dous volumes, Libro de tapas (1953) e Segundo libro de tapas (1957), as cubertas que deseñara para a editorial Botella al mar, fundada en 1947 por Arturo Cuadrado e o propio Seoane. Nestas dúas publicacións, xunto con Figurando recuerdos, publicada polo selo Citania en 1959, que recollía as portadas elaboradas polo artista galego para a revista Galicia Emigrnte, sintetízase a aportación de Seoane á época dourada da edición na Arxentina.

A confluencia entre arte e deseño editorial, xunto co carácter recompilatorio que Luis Seoane transferiu a estes dous libros inspiran o proxecto TAPAS I. Unha parte do todo, que reúne 94 traballos editoriais realizados por 76 creadores nacionais e internacionais, concibidos polos seus autores como pezas artísticas, nunha selección que inclúe obras dos galegos Rosendo Cid, Iván Nespereira, Jacobo Ameneiro y Xosé Lois Gutiérrez. A evolución do formato facilita deste xeito a construción da mensaxe que se quere trasmitir, reflectido nas descricións que galeristas, coleccionistas, artistas e particulares ofrecen dos seus libros, que aquí se respectaron.

O proxecto complétase cunha publicación deseñada polo estudo galego Fabulatorio en formato tabloide que recollerá todas as pezas presentes na mostra, fotografadas polo artista Jesús Madriñán e dispostas nunha serie de fichas que irán acompañadas polos textos dos seus autores, coleccionistas, etc.

*Con motivo desta exposición, a Fundación Luis Seone acollerá o sábado 6 de novembro unha mesa redonda que levará por título Os recolectores de libros, na que participarán os comisarios da mostra, Jorge Blasco e Silvia Longueira. Xunto a eles estarán o galerista e coleccionista Juan Naranjo e o artista e editor Xosé Lois Gutiérrez.

Arquitecto de profesión, o fotógrafo Ramón Paolini leva máis de trinta anos retratando a capital venezolana. O seu traballo reflicte a imaxe urbana dunha cidade xeométrica e tropical que se constrúe e reconstrúe con asombrosa tenacidade.

A serie que compón esta exposición (16 imaxes e diversas pezas de vídeo que parten do libro homónimo publicado en 2019) presenta unha mirada arquitectónica chea de contrastes, na que conviven os asentamentos informais e a cidade planificada, situada nunha paraxe extraordinaria e rodeada de extravagante natureza.

Máis que un rexistro documental, Paolini tenta rescartar o perfil da urbe con imaxes atemporais “desprovistas do ruído mundano, de patrullas, ambulancias e semáforos daltónicos, sen o bullicio da súa vida cotiá”. Cos seus acertos e erros, Caracas vista a través do lente fotográfico nun intento desesperado por albiscar unha cidade posible, que segue o seu curso a pesar de todo. Coa súa arquitectura en primeiro plano, envolvida en azul ceo e tal como ela é: gratamente desordenada.

Skin lévanos a espazos de intimidade inmersos nunha contorna hostil. Retrata unha viaxe que cruza territorios xeográficos, políticos e relixiosos onde a liberdade de expresarse libremente vese atrapada nun refuxio construído á forza. Un espazo que nos protexe da ferinte e violenta metralla ideolóxica. Cal é o noso lugar no mundo cando este non nos acepta?

Como home gai viaxando polo globo, vin moitas veces como o dereito ás miñas liberdades básicas foi relegado a un plano privado, en moitas ocasións secreto. As imaxes neste traballo son o que para min é esta viaxe que vai do hostil cara ao íntimo e viceversa, e de como eses dereitos seguen sendo recubertos por capas de violencia e medo. A máis hostilidade, maior necesidade de intimidade. Unha relación que parece ser directamente proporcional.

As fotografías foron tomadas en Kirguizistán, Siria, Líbano e España entre 2018 e 2020. Aínda que algunhas teñen o seu lugar no mapa, outras poderían suceder nun ou outro lugar. A pel erízase igual aquí e en todas partes. As marcas e  arañazos son testemuño de paixóns que espertan no privado. As cicatrices aínda pican e a memoria doe. Vastos terreos foron convertidos en campos de batalla, ante os ollos daqueles que os viron convertidos en terra de ninguén.

A homosexualidade feminina permaneceu oculta para o imaxinario visual, cunha escasísima representación fóra do negocio da estimulación pornográfica, feito a medida das expectativas dos homes heterosexuais e das súas pantasmas de cousificación do corpo da muller e a xenitalización das relacións sexuais.

A voz das lesbianas acerca da súa intimidade, dos seus corpos, da maneira na que aman ou gozan do sexo parece non atopar outro lugar que a vergoña, algo sorpresivo nunha sociedade disparatadamente exhibicionista.

(…)

Tal vez xa sexa hora de acometer un cambio, de expoñer abertamente á sociedade “do coñecemento” á visión do (de tantas maneiras) excluído… E de expoñerse.

Texto: Pep Páramos

Esta exposición é a finalización do exercicio didáctivo e colectivo desenvolvido ao longo de todo o ano por Habelas Hainas Estudio Creativo. Comisariado por Jacobo Ameneiro, nesta edición transita polo concepto do tempo, profundando nos diferentes aspectos, relacións e disparidades que poden xurdir ao enfrontarnos a el.

Foto: Alba González Vilar

Lúa Ribeira, galega que fixo historia ao ingresar na mítica Axencia Magnum, segue moi vinculada emocionalmente á nosa terra, aínda que leva unha década asentada no exterior. Nesta a súa primeira exposición individual en Galicia, Lúa presenta, máis que un traballo fotográfico, un acto reflexivo sobre a súa orixe, activado polo feito -tan asumido entre nós- de ter que ‘vivir fóra’.

Dende a diáspora, a devandita orixe tórnase en recordo, nunha lembranza que o paso dos anos obriga a transformar, pero que non lle impide, cando regresa, recoñecer o arraigamento ao lugar. Para a autora, esa evolución convértese inevitablemente nunha proxección no tempo, que lle permite asomarse ao territorio cando todo estea a piques de rematar.

Entre as imaxes, tomadas no ano 2018, intercálanse xoguetes e figuras de madeira talladas por Xosé Manuel, o seu pai, que conectan de xeito natural co ímpetu das fotografías, máis achegadas a plantexamentos reflexivos, case filosóficos, que meramente documentais. En conxunto, a proposta constitúe unha paisaxe mental, na que as imaxes evocan a memoria da infancia e o retorno ao comezo… cando o comezo é tamén o final.