Fronte ao bombardeo constante de estímulos e imaxes, unha xeración trata de edificarse e redireccionar un camiño herdado cheo de obstáculos no que ademais se lles obriga a correr. Devandito camiño non está exento de contradicións, a mirada está posta cara adiante pero non hai unha noción segura de futuro e téntase seguir o ritmo dunha marcha que supera a súa condición física. A necesidade de frear é unha idea que se revela, pero quedar atrás dá moito medo.

«Quero poder lembrarnos sen ese cansazo, ignorando a urxencia de chegar a unha meta concreta, que a imaxe conxelada interpele á importancia dunha pausa desde a que poder sentir, con consciencia, que nos temos protexido e alixeirado o paso mutuamente».